Piesy

Takie czteronożne

Login Form

Lista kategorii

Erste artikel

Samojed (rasa psa)[edytuj]

 
 
Samojed
Samoyed 600.jpg
Inne nazwy Samoyed, Samojedskaja
Kraj patronacki Rosja (Ural)
Kraj pochodzenia Rosja[1]
Wymiary
Wysokość 57 ± 3 cm cm (psy)[2]
53 ± 3 cm cm (suki)[2]
Masa 25-30 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa V, Sekcja 1
wzorzec nr 212
Wzorce rasy
FCI •

Samojed (ros. Самоед) – rasa psów, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji północnych psów zaprzęgowych. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów pracujących[3]Typ lisowaty[4]. Nie podlega próbom pracy[1].

 

 

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Psy tej rasy od wielu setek lat towarzyszyły plemieniu Samojedów, żyjących w Rosji i na Syberii, gdzie były psami nie tylko zaprzęgowymi, ale także myśliwskimi. Miały wstęp do ludzkich namiotów, gdyż często ogrzewały swych właścicieli. W końcu XIX wieku zostały przywiezione do Europy, gdzie zyskiwały popularność ze względu na śnieżnobiałą sierść.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Samojedy są średniej wielkości szpicami. Głowa jest klinowata, a kufa silna. Preferowany jest czarny nos i brązowe bądź ciemne oczy. Ciemne, pigmentowane wargi są w koniuszkach lekko wygięte w górę, sprawiając wrażenie uśmiechu[5]. Uszy są raczej małe, szeroko rozstawione i mają trójkątny kształt. Ogon wysoko osadzony.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Sierść samojeda złożona jest z dwóch warstw: miękkiego podszerstka, który ma za zadanie chronić przed wyziębieniem, oraz długiej okrywy włosowej, która powinna być czysto biała lub kremowa, lub biała z biskwitem, przy czym podstawową barwą musi być biel. W żadnym wypadku włos nie może być beżowy. Z tyłu uda tworzą się portki, a na ogonie kita. Na wystawach psy dyskwalifikuje jakakolwiek inna barwa od wyżej wymienionych.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Samojedy to żywiołowe i energiczne psy. Potrzebują dziennego ruchu i długich spacerów. Te szpice są inteligentne i bardzo przywiązują się do właścicieli. Dość szybko zaprzyjaźniają się też i z "obcymi"[6]. Ich zaletą jest to, że potrafią szybko nawiązać kontakt z człowiekiem i innym zwierzęciem. Potrafią szybko i sprawnie się uczyć.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Dobrze sprawdzają się jako psy domowe i są łagodne w kontaktach z dziećmi. Nie sprawdzają się jako psy stróżujące.

Zweite artikel

Basenji[edytuj]

 
Basenji
Basenji 600.jpg
Basenji
Inne nazwy Congo Dog
Kraj patronacki Afryka Środkowa / Wielka Brytania
Kraj pochodzenia Afryka Środkowa[1]
Wymiary
Wysokość 40 - 43 cm
Masa 10 - 11 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa V, Sekcja 6,
nr wzorca 43
AKC Hound
ANKC Grupa 4 - (Hounds)
CKC Grupa 2 - (Hounds)
KC(UK) Hound
NZKC Hounds
UKC Grupa 3 - Sighthounds and Pariahs
Wzorce rasy
FCI • AKC • ANKC • CKC •KC(UK) • NZKC • UKC

Basenji – jedna z ras psów, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji ras pierwotnych. Nie podlega próbom pracy[1].

 

 

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Należy do pierwotnych ras psów trzymanych w domu przez ludzi zamieszkujących strefę równikową. Przez Europejczykówodkryty w Kotlinie Konga, nazywany jest także psem kongijskim lub terierem kongijskim (terierem jednak w rzeczywistości nie jest). Jego przodkowie żyli prawdopodobnie w starożytnym Egipcie[2]. W Wielkiej Brytanii zostały wyhodowane i rozmnożone po raz pierwszy w roku 1937, w USA cztery lata później. Do Polski psy tej rasy przybyły niedawno.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

  • rude
  • czarne
  • czarne podpalane (trikolor)
  • pręgowane
  • trindle (umaszczenie dopuszczone w Europie w USA jeszcze nie. Tricolor, gdzie rude podpalania mają pręgi)
  • kończyny białe, strzałka i kryza, oraz obowiązkowa biała końcówka ogona
  • kolor biały nie może przekraczać 1/3 powierzchni umaszczenia

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Mądry, pojętny, wesoły i wierny pies, zazwyczaj niekłopotliwy. Jest bardzo energiczny, lubi przebywać w cieplejszych warunkach. Nieufny wobec obcych. Dobrze przystosowuje się do życia w mieście.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Psy tej rasy prawie w ogóle nie szczekają, wydają za to ciche odgłosy przypominające jodłowanie[3]. Są przez to nazywane "kocimi psami".

Popularność[edytuj | edytuj kod]

Do Polski rasa ta dotarła dopiero w 1992 roku[1]